Koos Mooij – Pro Justitia

Koos Mooij

[Internet Specialist]

Mijn voor het eerst in het jaar 1995 geponeerde stelling, dat voor publicatie op het internet eigenlijk een diploma en een bijbehorende vergunning vereist zou moeten zijn, is onlangs weer eens bevestigd door op het internet aangetroffen publicaties van een allooi, wat eigenlijk niet zou moeten mogen op het internet.

Radio, tv., boeken, tijdschriften, kranten etc. zijn hoogdrempelige media,  niet iedereen kan zo maar zo’n medium voor zichzelf openen, hoofdzakelijk vanwege het kosten aspect, echter zijn zulke media ook onderhevig aan een wettelijke en sociale controlle.

Zij dienen zich aan bepaalde, wettelijk vastgestelde fatsoensnormen te houden, opdat hun vergunning niet ingetrokken wordt en dienen nieuws te brengen waarvan het kwaliteits niveau gewaarborgd is, teneinde niet hun lezers en daarmede hun inkomsten te verliezen.

In vergelijking met bovengenoemde media is het internet een wel zeer laagdrempelig media, voor enkele honderdtjes kan men zich al een PC. aanschaffen, een abonnement bij een provider van hooguit enkele tientjes per maand en men kan aan de gang. Van enige kwaliteits controlle van hetgeen men zoal op het internet kan tegenkomen, is geen sprake.

Mijn ervaring is, dat wereldwijd zeker meer dan 50 % van hetgeen men op het internet aantreft, pure nonsens en onwaarheid is. Dit geldt vanaf wetenschappelijke artikelen tot achterbuurt journalistiek, maar al te vaak gebeurt het indien men iets aanklikt, de inhoud onwaar of  fout blijkt te zijn en daardoor onbruikbaar.

Vanaf handleiding voor programmeren tot de ijscoboer met een wit busje die een kinderlokker zou zijn (kinderen lokken is overigens inherrent aan het beroep van ijsventer),  in vele  gevallen blijkt de aangeboden informatie op het internet onbruikbaar.

Het zal ongeveer maart 2009 geweest  zijn, dat ik over Yvonne van Hertum struikelde op het internet en de zaken en het taalgebruik waarmee zij zich onledig hield,  mij zo belachelijk over kwamen, dat ik besloot daar een soft-persiflage site over te maken.  Puur humoristisch van opzet, gewoon lachen om wat die mevrouw van Hertum aan nonsens kan genereren en die nonsens vervolgens nog publiceert ook!

Dat was aanvankelijk dikke pret, zo’n site over de meest vreemde toeren die mevrouw van Hertum zich permiteerde op het internet.  De site werd ook snel populair bij een publiek, wat al eerder op de hoogte was van de meest vreemde fratsen van mevrouw van Hertum.  Aldoende ontstond er een  communicatie met een groep mensen, die nu niet precies het grappige van de gedragingen van mevrouw van Hertum inzagen, doch zich meer slachtoffer voelde van de misdragingen van mevrouw van Hertum.
Ik spreek hier over een groep, die zichzelf aanmerkt als “overlevers van kindermisbruik” en in het verleden in nauw contact is geweest met mevrouw van Hertum, in een gezamenlijke poging kindermisbruik een halt te gaan toeroepen.
Deze groep heeft na een korte periode elk contact met mevrouw van Hertum verbroken, de leden konden zich niet vinden in de “alternateieve” wijze waarop mevrouw van Hertum meende het kindermisbruik op haar eigen wijze te moeten bestrijden.

Mevrouw van Hertum staat sindsdien bekend als een querilant en provocator, zich bedienende van ongewenste praktijken, zoals het uitlokken tot kindermisbruik, om vervolgens de door haar uitgelokte dader aan de hoogste boom op te hangen, dit uitsuitend ter verhoging van haar naamsbekendheid. (denk hierbij oa. aan de inmiddels beruchte leuter van L.vd Z.)

Toen ik aan de persiflage site over mevrouw van Hertum en haar gedragingen begon, waren zaken als kindermisbruik,  pedofielen, lasteren en liegen, mij nauwelijks bekend, in de verte had ik wel eens van het bestaan van zulk soort zaken gehoord.

Door mijn bemoeienis met de site, kwam ik meer in contact met de personen, die wel met zulke negatieve ervaringen bekend waren. Langzamerhand werd de persiflage vervangen door een rechtvaardigheidsgevoel, ik werd bewogen om daadwerkelijk bij te dragen om wandaden,  zoals gepleegd door mevrouw van Hertum, aan de kaak te stellen en waar mogelijk te bestrijden.

Dat heeft (in)direct een aantal successen opgeleverd, mensen die terecht stonden op valse beschuldigingen van mevrouw van Hertum werden vrijgesproken,  mevrouw van Hertum, die terecht stond voor smaadschrift en laster tegen mensen waar zij iets tegen had, werd veroordeeld!

Maar zoals aan alle goede dingen, kwam ook hier een einde aan, eind september 2009 heb ik mij officieel teruggetrokken uit de activiteiten van de site wegens tijdsgebrek.

Tot op de dag van vandaag krijg ik echter nog dagelijks de nota gepresenteerd van mevrouw van Hertum, middels een onophoudelijke laster en smaad campagne aan mijn adres.
De meest smerige, onware  aantijgingen van mevrouw van Hertum schieten via haar weblogje dagelijks het internet op en deze aangifte is erop gericht haar  aangaande mijn persoon voor eens en voor altijd het zwijgen op te leggen.

De door mij opgedane wetenschap hoeveel schade mevrouw van Hertum cs. toebrengen aan al dan niet schuldigen, het leed wat hele families werd aangedaan, het indirect  aanzetten tot (geslaagde) moord, het zijn zaken die mij altijd bij zullen blijven en diegenen die slachtoffer zijn of worden van de “mevrouw van Hertum terreur”, zullen altijd een beroep kunnen blijven doen op de door mij vergaarde kennis.